Gustav Klimt (1862-1918) je najpoznatiji slikar becke secesije i covek koji je ornament izjednacio sa slikom. Rodjen je u porodici zlatara, sto se vidi u svemu sto je radio: kod njega je zlato materijal, a ne boja.
Njegove slike se biraju iz istog razloga zbog kog su tada izazivale sablazan - lica i ruke su naslikani realisticno, a sve oko njih je ravan uzorak. Oko toga se ne raspravlja na zidu: motiv je dekorativan koliko i figurativan, pa lako stoji uz drvo, bez i maslinaste tonove.
Naslikan 1907-08, ulje i zlatni listic na platnu, 180 sa 180 cm, danas u Belvederu u Becu. Kvadratni format nije slucajnost - par je smesten u zlatnu povrsinu koja nema ni pod ni horizont. Ovo je najtrazeniji Klimtov motiv za spavacu sobu i za zid iznad kauca.
Naslikan 1907, ulje, srebro i zlato na platnu. Godine 2006. prodat je za oko 135 miliona dolara, sto je tada bila rekordna cena za jednu sliku. Portret je gust od ornamenta, pa na zidu trazi mirno okruzenje i dovoljno praznog prostora.
Deo Klimtovog nacrta za friz u palati Stokle u Briselu, radjen izmedju 1905. i 1911. Spiralne grane su najcesce biran Klimtov motiv za triptih i za sire zidove, jer se kompozicija prirodno deli na delove.
Klimt je bio jedan od osnivaca Becke secesije 1897. i najtrazeniji portretista becke gradjanske elite. Putovanje u Ravenu 1903. i vizantijski mozaici pokrenuli su njegovu zlatnu fazu, period po kome se danas prepoznaje. Radio je sporo, cesto po godinu dana na jednoj slici, i ostavio je manje dela nego sto se misli.
Klimt spaja dva sloja: precizno naslikano lice i ravan ornament koji ga okruzuje. Zato njegove slike podnose i veliki format, jer ornament ne gubi na jasnoci sa razmaka. Vazna napomena: original Poljupca ima pravi zlatni listic, a na platnu se zlato dobija stampom - zato se preporucuje topao zid i bocno svetlo, jer se tako najbolje vidi tekstura.
