Uroš Predić je uz Paju Jovanovića i Đorđa Krstića najznačajniji slikar srpskog realizma. Rođen je 1857. u Orlovatu, u banatskoj svešteničkoj porodici, a umro 1953. u Beogradu, u devedeset šestoj godini. Između te dve godine naslikao je dela koja su danas među najprepoznatljivijim slikama u srpskoj kulturi.
Njegov realizam nije hladan. Predić slika ljude — decu, seljake, vojnike, monahinje — i uvek se vidi da ih je gledao pažljivo i sa razumevanjem. Zato njegove slike i posle sto godina deluju bliske, i zato se biraju za dnevnu sobu i za prostor u kome se provodi vreme, a ne samo za reprezentativni zid.
Najpoznatije Predićevo delo i jedna od najreprodukovanijih srpskih slika uopšte. Prizor je iz kosovskog ciklusa narodne poezije — devojka koja posle boja obilazi ranjenike i daje im vodu. Predić je izbegao patetiku: nema barjaka ni junačke poze, samo sagnuta figura i ranjen čovek.
Original godinama nije bio na stalnoj postavci, pa je većina ljudi ovu sliku i upoznala kroz reprodukcije — u udžbenicima, na zidovima kuća i škola.
Puni naziv je „Vesela braća, žalosna im majka", naslikana 1887, ulje na platnu 122×82 cm, Narodni muzej u Beogradu.
Prizor iz banatskog sela: četvorica mladića vraćaju se u zoru iz kafane, a majka jednog od njih viče za njima iz daljine. Predić je sliku naslikao sa jasnom namerom — hteo je da njegovi Orlovćani vide kako porok pijanstva izgleda sa strane.
To je Predić kakvog ljudi najviše vole: slikar svakodnevice koji u običnoj sceni vidi ceo karakter, bez ismevanja i bez ulepšavanja.
Istorijska kompozicija koja prikazuje spaljivanje moštiju Svetog Save na Vračaru 1595. godine. Tema koja je u srpskoj kulturi imala poseban značaj, a Predić joj je prišao kao istorijskom prizoru, ne kao ilustraciji.
Bira se za prostor u kome je slika i sadržaj, ne samo dekoracija — radnu sobu, biblioteku, prostoriju sa istorijskim ili verskim motivima.
Rođen je 7. decembra 1857. u Orlovatu, u Banatu, kao najmlađi sin sveštenika Petra Predića. Bio je izuzetno darovit, pa je dobio stipendiju Matice srpske i 1876. otišao na bečku slikarsku akademiju — u to vreme jednu od najuglednijih u Evropi.
Uspeh je došao rano. Njegova dela zapažena su na izložbi u Parizu 1889, gde ih je otkupio Mihajlo Pupin i poklonio Narodnom muzeju u Beogradu.
Predić je bio i značajan crkveni slikar. Oslikao je ikonostas pravoslavne crkve u Bečeju i kapelu veleposednika Bogdana Dunđerskog, a naslikao je i više drugih ikonostasa — zbog čega se smatra poslednjim velikim srpskim ikonopiscem.
Umro je u Beogradu 11. februara 1953, u devedeset šestoj godini. Po sopstvenoj želji sahranjen je u rodnom Orlovatu.
Predić pripada realizmu, ali njegov realizam ima toplinu koja se ne sreće često. Tamo gde su drugi slikari epohe tražili herojsko i monumentalno, on je slikao dete na majčinom grobu, seljake za stolom, devojku sa krčagom.
Paleta mu je prigušena — zemljani tonovi, smeđa, oker, tamno zelena, sa retkim jarkim akcentom. Kompozicije su mirne i čitljive, bez preteranog detalja.
Prigušena paleta znači da se Predićeve reprodukcije lako uklapaju u prostor koji već ima svoju boju — drveni nameštaj, tepih, tople zidove. Ne traže poseban zid ni posebno osvetljenje.
Za dnevnu sobu se najčešće biraju žanr-scene, jer imaju živost i lako se gledaju. Za radnu sobu i biblioteku istorijske kompozicije. „Kosovka devojka“ se u praksi najčešće bira u većim dimenzijama, kao centralna slika na zidu, jer joj kompozicija dopušta da bude gledana izbliza.
Kod svih Predićevih dela vredi zadržati klasičan ram — tanak, drveni, u tonu bliskom paleti same slike. Široki i moderni ramovi se sa realizmom XIX veka teško slažu.
